La Douleur (Marguerite Duras)

I""Ik vond dit dagboek terug in twee schriften uit de blauwe kasten in Neauphle-le-Cháteau. Ik kan me in het geheel niet herinneren het geschreven te hebben. Ik weet dat ik het heb gedaan, dat ik het ben die het geschreven heeft, ik herken mijn handschrift, herken tot in details wat ik vertel, ik zie de perk weer, het gare d' Orsay, de straten waar ik door liep, maar ik zie me niet bezig dit dagboek te schrijven. Wanneer zou ik het geschreven hebben, in welk jaar, op welke uren van de dag, in welk huis? Ik weet er niets meer van.

Wat wel zeker, duidelijk is, van deze tekst, is dat het me onvoorstelbaar lijkt dat ik hem schreef terwijl ik op Robert. wachtte.Hoe heb ik dit kunnen schrijven, dit ding dat ik nog niet kan benoemen en dat me bang maakt wanneer ik het herlees. Hoe ook heb ik deze tekst jaren kunnen laten liggen in dat huis op het platteland dat 's winters geregeld onder water kwam te staan.

 

De eerste keer dat ik me erom bekommer is na een verzoek van het tijdschrift Sorcières om een jeugdtekst.

De pijn is een van de belangrijkste dingen uit mijn leven. Het woord 'geschrift' past eigenlijk niet. Ik stond tegenover regelmatig volgeschreven bladzijden in een klein, buitengewoon regelmatig en rustig handschrift. Ik stond tegenover een reusachtige wanorde van gedachten en gevoelens waar ik niet aan heb durven komen en bij de aanblik waarvan de literatuur me met schaamte vervulde."

Het zijn de woorden van Marguerite Duras zelf. Het gaat over de dagen voor de terugkeer van haar man, Robert, uit Dachau. De angst trilt door in elke regel en elke bladzijde.

Duras schreef het in 1985. Ik las het 20 jaar later in een Nederlandse vertaling.  Ik kende Duras o.m. van de film 'L'amant' die zich in Indochina afspeelde en het verhaal is van een Chinees en een jonge française. 'La douleur' is ver van het sensuele exotisme van dedie film, gedraaid naar haar boek.