Gloed (Sandor Marai)

Twee ‘vrienden’ zien mekaar terug na 41 jaar. Hoewel van verschillende afkomst, karakter en rijkdom waren zij onafscheidelijk en brengen hun jeugd samen door. Na het huwelijk van de (latere) generaal verdwijnt Konrad plotseling, tot hij opnieuw opduikt op het landgoed van Henrik.

De roman gaat feitelijk over één nacht en over een gesprek tussen twee oude mannen die mekaar voor het laatst zullen zien. Het is haast een monoloog van de generaal die vertelt hoe hij erachter is gekomen dat Konrad hem feitelijk haatte, op het punt stond hem te vermoorden en een relatie had met zijn vrouw (die inmiddels al 20 jaar dood is). Ook hier is er de ontluistering en hoe haat en bedrog verstrengeld zijn met liefde en vriendschap.

Marai wisselt die tragedie af met beschrijvingen van een idyllische natuur en omgeving rond hen. Hij wisselt de anekdotes af met algemene beschouwingen over de grote vraagstukken van het leven, wat zijn romans een tijdloos karakter geven.

“De andere vraag is of dat niet de werkelijke inhoud van ons leven is geweest, deze pijnlijke aantrekking tot een vrouw die gestorven is … want die ene geheimzinnige persoon die goed of slecht kan zijn, want de intensiteit van de passie hangt niet af van de daden of eigenschappen van het object van onze passie”.

Uitgegeven door de Wereldbibliotheek, Amsterdam 2000. Oorspronkelijk in het Hongaars in 1942

Comments

[Geplaatst door: Marianne]

Marai is een geweldig schrijver. Ook dit boek heb ik recent aangeschaft. Bekentenissen van een burger heb ik meer dan eens gelezen, en het lijkt alsof Marais mij als aankomend auteur herkent en aanspreekt. Terwijl het andersom is: ik herken zoveel, via iemand die ik persoonlijk nooit gekend heb, die uit een hele andere tijd en cultuur afkomstig is.
Gemeenschappelijke factor: schrijvend mens zijn.