TE OVERWEGEN

Sommigen denken dat het nieuw is dat de vaderlandse politiek verteerd kan worden door symbolische problemen. Vlak voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog viel de regering over een communautair probleem.

Temidden de financiële stormen van vandaag deed me dit voorval nadenken:

"Dit gewijzigd kabinet werd echter onmiddellijk geconfronteerd met de zaak Dokter Martens, en zou ze niet overleven. Niettegenstaande Dr. Martens een oud-Activist was, was hij tot lid van de onlangs opgerichte Vlaamse Academie voor Geneeskunde benoemd. Deze benoeming had bij sommige groepenoud-strijders verontwaardiging gewekt en gaf op 31 januari 1939 aanleiding tot een interpellatie van de liberaal Mundeleer. Tot voldoening van de Vlamingen verdedigde Spaak de benoeming van Dr. Martens. Op 2 februari 1939 werd gestemd over de vertrouwensmotie en deze behaalde in de Kamer slechts 88 tegen 86 stemmen bij 7 onthoudingen. De regering was dank zij de ja-stemmen van het V.N.V. aan deze kleine meerderheid geraakt. Hierop trad België opnieuw in een periode van regeringscrisis.

Dit alles kon niet beletten dat de liberale ministers op 8 februari Spaak voor de keuze stelden : ofwel Dr. Martens afzetten of regeringscrisis. De volgende dag, op 9 februari bood Spaak het gezamenlijk ontslag van zijn regering aan. Het mag wel onderstreept worden dat deze regering viel over een probleem van de Vlaamse Beweging en dan nog wel over een aangelegenheid ie opklom tot W.O. I, nl. het Activisme, en op een ogenblik dat men het uitbreken van W.O. II zeer duidelijk voelde naderen. "

(Bron, Prof. Theo Luykx en Marc Platel, Politieke geschiedenis van Belgïe)

HET ORIGINEEL IS BETER DAN DE KOPIE

Ik schreef vorige week dat iedereen nu spreekt over ‘goed bestuur’ als toverremedie om het Belang tegen te houden. Men doet bij de paarse partijen zelfs geen inspanning om dat woord ideologisch in te vullen. Links en Rechts schijnen niet te bestaan als het gaat om ‘goed bestuur’. Paars in Gent doet naar eigen zeggen aan ‘goed bestuur’. De term komt uit de christendemocratie.

Het wordt nog grappiger als ik lees dat het nieuwe woord van de socialistische PvdA ‘Respect’ is. Blijkbaar heeft de voorzitter W.Bos ontdekt dat Balkenende met zijn discours over ‘normen en waarden’ geappeleerd heeft naar gevoelens bij heel veel mensen. Een jaar geleden vond Bos dat Balkenende zich druk maakte om ‘klein fatsoen’. Bos vindt de term ‘normen en waarden’ oubollig en ‘doopte’ het om tot het meer streetwise (d.w.z. met op straat opgedane levenservaring ) klinkend ‘respect’. De PvdA meent het zodanig dat ze zich verzette tegen expliciete seks in videoclips! In het postmoderne Vlaanderen not done.

Het CDA in Nederland voert campagne onder de slogan ‘Kies voor de toekomst. Kies voor elkaar’. Het verwijst daardoor naar het gezamenlijke en bindende van de burgers. ‘Normen en waarden’ gaat in wezen over de manier waarop mensen samen-leven.

Respect is dus een hedendaags woord. Het gaat in de toekomst meer dan alleen om centen (bijv. belastingverlagingen’) of om ‘iedereen’ maar om wat we samen kunnen doen voor iedereen en niet alleen wat de staat kan doen voor U.

Goed bestuur en respect zij uitekende woorden voor de komende of lopende campagne. Ze zijn vooral belangrijk voor de samenleving.

EEN SMS TEMIDDEN EEN FILM

Ik was gisteravond in Kinepolis voor de film ‘In good company’. Geen grote film, niet tragisch en niet komisch genoeg. Wel met Scarlett Johansson, de mooie mysterieuze uit ‘Girl with the pearl earring’ (over het leven van de grote schilder Jan Vermeer uit Delft). Midden de film kreeg ik een sms-bericht : ’63 pct. van de Nederlanders verwerpt in een referendum de Europese Grondwet’. De film spoelde onverstoorbaar verder. Was is het verband tussen die film en dat bericht ?

‘In good company’ toont de bikkelharde Amerikaanse samenleving. Het bedrijf van het hoofdpersonage wordt overgenomen en de man (51 jaar) mag adjunct spelen van een volkomen nieuwkomer (26 jaar). Mensen worden afgedankt tot de zaak verder wordt doorverkocht en het hoofdpersonage zijn baan terugkrijgt. De nieuwkomer wordt op zijn beurt ontslagen waar hij tot voor kort in de beste yuppie-stijl met een Porsch reed. Mensen zijn voorwerpen. Niets is nog zeker. De dochter (Scarlett Johansson) verleidt op enkele uren de baas van haar vader maar dumpt hem als hij haar studies in de weg staat. Tussendoor zijn er, goddank, nog menselijke vriendschappen en normaal familieleven.

Op een onvolkomen manier geeft de film de onzekerheid weer van de mens in een hypercompetitieve samenleving. De mens is een speelbal van naamloze financiële en commerciële krachten. De ‘zin’ van het leven is meer exemplaren verkopen van een sporttijdschrift en, als zelfs dat niet lukt, stort alles in.

Die onzekerheid over de toekomst, over iemands persoonlijk en familiaal leven, vind je ook bij de uitslag van de referanda in Frankrijk en Nederland. Ze was ook al te merken bij verkiezingsuitslagen in tal van Europese landen. De ‘zappende’ maar feitelijk de radeloze kiezer en mens. Het is een beschavingsverschijnsel. Hoe dat keren ? En dan zijn we in het beleid nog maar pas begonnen – ons land zelfs nog niet – aan moeilijke maatregelen inzake flexibiliteit op de arbeidsmarkt en het opvangen van de kost van vergrijzing. Die onzekere kiezer wil meestal niet de verandering die er precies nodig is om ons Rijnland-model te redden.