Het mooiste aan het eind (Hikmet)

De mooiste zee is de zee

die we nog niet hebben gezien.

Het mooiste kind rust nog in de wieg

waardoor het wordt beschermd.

De mooiste dagen zijn de dagen

die we nog niet hebben beleefd.

En wat ik je wilde zeggen, het mooiste,

dat heb ik nog niet gezegd.

Nazim Hikmet (1902-1963)

Als je de wereld ziet met de ogen van deze Turkse lyricus, sta je steeds weer voor nieuwe verrassingen. Je zult nooit verveeld achteroverleunen in je fauteuil. Je ontdekt in alles datgene wat je nog nooit hebt gezien. Je verlangt ernaar om het onzichtbare te zien, om te ervaren wat je nog niet hebt meegemaakt, en te zeggen wat nog nooit is gezegd. In alles wat je beleeft, ervaar en onderken je een belofte. De belofte van datgene wat er nog nooit is geweest. (Anselm Grün)

Gezelle en de lente

O Wilde en onvervalste pracht

der blommen, langs de watergracht !

daar staat ge: en, in de zonneschijn,

al dat gij doet is blomme zijn !

’t Is wezen, ’t geen mijn oog aanziet,

’t is waarheid, en ge ’n dobbelt niet;

en die door u mijn hert verblijdt

is enkel, zo gij enkel zijt !

Hoe stil is ‘t ! ’t En verwaait med al

geen bladje, dat ons storen zal;

geen rimpelken in ’t lief gelaat

des waters, dat vol blommen staat;

geen wind, geen woord: rondom gespreid,

al schaduw, al stilzwijgendheid !

Dan, diepe, diep in ’t water, blauwt,

half groen geblest, de hemelvaut;

en, priemend hier en daar, vergaat

een langgesponnen zonnedraad.

Hoe eerbaar, edel, schoon en fijn

kan toch een enkele blomme zijn.

Guido Gezelle, 6 juni 1882

Shakespeare,Sonnet 18 (1600)

Shall I compare thee to a summer's day?
  Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd,
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimm'd:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st,
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

Zal ik je met een zomerdag vergelijken?

Veel zachter en veel zonniger ben jij.    

Te snel weer moet de tijd van zomer wijken;    

De wind striemt soms de bloesems al in mei.    

Het hemeloog kan soms verblindend zijn,    

En dikwijls is zijn schijn van korte duur,    

Waardoor de glans van schoonheid weer verdwijnt    

Door 't lot of door de loop van de natuur.    

Jouw zomer zal voor eeuwig zomer blijven,    

En nooit jouw pracht verloren laten gaan;    

De dood zal jou niet in zijn schaduw krijgen,    

Wanneer jij in mijn zinnen blijft bestaan.    

Zolang er nog iemand leest en leeft,    

Zolang leeft ook de zin die leven geeft