De zon hield haar belofte, 's morgens vroeg
Drong ze mijn kamer binnen,
Een schuine baan, geel als saffraan,
Viel van het raam tot aan de divan.
Met warme oker overgoot ze
Het bos daarginds,de huizen van het dorp ,
Mijn bed, het kussen dat nog vochtig was,
Het stukje muur achter de boekenplank.
Dit gedicht herinnerde zich de geliefde van Nobelprijswinnaar Pasternak, Olga Ivinskaja als ze hem op zijn doodsbed zag liggen op 31 mei 1960.
"Ik open 't raam en laat het najaar binnen,
Het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatste te beminnen."
Jacques Bloem (1887-1966)
Ik zeg de dingen die ik zag.
Waarheid alleen is mijn bejag.
En, doen de wolken hun beklag,
Toch gaat de zon op, iedere dag.
Hubert Van Herreweghen (°1920)
Een mistgordijn verhult zachtjes
De grauwe golvende aarde,
Gesterkt in de oneindigheid
Gesterkt in haar robuustheid,
Onvergoten en onverholen
Dansend,
Dartelend
Op de gewelfde golven
Van haar schoonheid
De wind bedwingt
Koel en kil
De slapende reus
Steen en hitte als kloppend hart
Schreeuwende scheuren schreien om lucht
Met rotsen als klauwen
Tevergeefs uitgestrekt
Naar de staalblauwe hemel
Bedwongen door de vastheid van het wolkendek
En één eenzaam schaap staat
Alleen
In de immenselijke schemerende vlakte
En fluistert tot zichzelf
Enkele bemoedigende woorden
Die de wind ontvoert en meedraagt
Over de versteende vlakte
Om dan op het zachte mos
Uit te doven
Waar een eenzame bloem groeit
Thomas Van Rompuy (° 1986)
