2 posts from januari 2007

25/01/2007

GEDICHTENDAG

Toen mijn liefste mij zag, kwam zij

langzaam, o zo langzaam

voor mij staan,

zette de lamp neer,

legde haar hand in de mijne,

en vroeg woordeloos,

maar met tedere ogen:

'Hopelijk gaat het je goed, mijn vriend?'

Ik keek haar aan,

probeerde te spreken,

maar wist niets te zeggen.

Die taal was voor ons verloren gegaan:

wij probeerden zo hard

elkaars naam te noemen,

maar konden hem ons niet herinneren.

Wij dachten zo hard terwijl

wij naar elkaar staarden,

en tranen stroomden uit

onze stille ogen.

Wij dachten zo hard

bij die deur

onder een boom!

En ik weet niet wanneer

en waarom haar zachte hand

in mijn rechterhand gleed

als een vogel die 's avonds

zijn nest zoekt,

en traag als een neerhangende

lotus legde haar hoofd zich

op mijn borst te rusten.

De mooiste gedichten van Rabindranath Tagore (1861-1941)

08/01/2007

ONDER DE LIEFDEBOOM

Als alle bomen van de wereld maar één boom waren, mijn kind

En alle lentewinden samen waren maar één enkle lentewind

En die woei alle bloesems neder van die éne hoge boom

En in dat éne bed van bloesem lag ik naast jou zonder schroom

En zonder heugnis, en rondom ons werd de hele wereld stil

En uit de wolken meldde Gabriëls bazuin, dat nu Gods wil

En alles, wat God met de schepping en verlossing had bedoeld

Voorgoed vervuld was, zodat eensklaps ieder graf werd omgewoeld

En alle doden stegen juichend naar de hemel in één drom

En aan de kimmen sloeg het doffe licht in eeuwig zilver om…

Dan zou ik enkel innig-blij zijn, dat ik in jouw armen lag

En dat mijn oog nooit dieper Godsglans dan in jouw oog zag.

't Vergaan der wereld zou ons nauw-gehoord voorbijgaan als de zucht

Van 't laatste lentewaaien langs het open raam in de avondlucht.

En zou jij mij dan angstig aanzien om te zeggen: "'t Is een droom,

Want daar zijn honderdduizend bomen en ze worden nooit één boom

En de vier winden worden nooit verzameld tot één lentewind

En alom stuiven bloesems, die men één dag later niet meer vindt"

Dan zou ik, fluisterend, met zekerheid belijden, dat in mijn

Hart alle liefden van de wereld maar één enkle liefde zijn.

Anton van Duinkerken (1903-1968)

« december 2006 | Hoofdmenu | februari 2007 »