Steeds was mij deze eenzame heuvel lief en deze heg, die aan zovele zijden de verre horizon aan 't oog onttrekt. Telkens als ik hier zit, stel ik me erachter onmetelijke ruimten voor, en stilten die 't menselijk begrip te boven gaan, en peilloos diepe rust; waarbij ik soms bijna verstijf van angst. En als ik dan de wind door deze takken heen hoor waaien dan vergelijk ik die immense stilte met dit geruis: ik denk aan de eeuwigheid, aan de afgestorven jaren, en aan dit dat leeft, en aan 't geluid ervan. En zo verdrinkt mijn geest in eindeloze diepten, en zoet is 't mij in deze zee te zinken.
De Italiaanse dichter en romanschrijver G. Leopardi beschrijft als 21-jarige zijn ervaring bij een langdurig aanschouwen van een door hem geliefd landschap. De eindige wereld verwijst voor hem naar het Oneindige, het diesseitige roept in hem het Transcendente op. Om daartoe te komen, moet een mens leren oog te hebben voor het Onzichtbare.
Geciteerd door Herwig Arts in "Spiritualiteit en de taal van de poëzie", Lannoo 2007.
