HENRIËTTE ROLAND HOLST (Op de kentering der tijden geboren….)

 

Op de kentering der tijden geboren,

in onze ogen nog de ondergangen

van de oude werelden die verbleken,

onze lippen geplooid ten nieuwe groet,

en in ons hart een tweedracht van verlangen

naar dromen van weleer, die wij verloren,

naar de nieuwe, wier bloesems openbreken –

zo moeten wij door bittre jaren zwerven,

het is altijd een strijd en een ontbreken:

alles in ons beweegt zich als een vloed

en somtijds zinkt het weg, alsof wij sterven.