Opgewekt

Juist als de zaken slecht gaan moet de mens opgewekt zijn. Als je het ongeluk negeert gaat het voor je op de loop.

Winston Churchill (1945)

Afscheid van de macht

Al veertig jaar dragen pausen geen kroon meer. In 1964 had Paulus VI zijn tiara reeds afgelegd en laten verkopen om het geld aan de armen te geven. Zijn opvolger, Joannes-Paulus I, weigerde om nog als een vorst gekroond te worden, werd dus louter als bisschop van Rome aangesteld. Sindsdien verdween ook de sedia gestatoria, de draagstoel waarop de pausen plaatsnamen en men hen als pasja’s ronddroeg. Al deze symbolen van macht behoren dus tot het verleden.

Misschien ging de overleden Joannes-Paulus II nog het verst in de afbraak van de pauselijke grandeur, en wel door zijn ziekte en ouderdom niet te willen verbergen. Sommige mensen vonden het beklagenswaardig: de televisiebeelden van een opperherder in een rolstoel, die tijdens de mis in slaap viel, wiens kin schoongeveegd moest worden en die op het einde van zijn leven nog nauwelijks kon praten. Wat het ons leerde? Dat de Kerk geen machtsapparaat is, noch een reusachtige internationale onderneming, maar wel een familie. Ze hoeft niet beschroomd te zijn voor de oude vader.

(Uit Kerk en Leven, column van Eric De Smet)

De schoonheid van het lelijke

Tschoffen was een man van grote allure, met misschien iets roofdiers- of katachtigs, maar dat maakte hem daarom niet minder sympathiek.

André De Staercke, Memoires,

Ale een schaduw voorbijgegaan

Het is allemaal als een schaduw voorbijgegaan, als een gerucht voorbijgesneld. Zoals een schip dat het deinende water doorklieft: geen spoor laat het na, onvindbaar is het pad dat de kiel door de golven baant; zoals een vogel die voorbijvliegt door de lucht: geen teken van zijn vlucht laat hij achter, hij slaat de ijle lucht met zijn vleugelslag en splijt hem met de suizende kracht van zijn wiekslag, maar als hij voorbij is, is er van zijn tocht niets meer te bespeuren; of zoals een pijl die op het doelwit wordt afgeschoten: de doorsneden lucht herstelt zich dadelijk en vertoont geen spoor meer van het schot

Uit het Boek Wijsheid

Andre De Staercke gebruikte deze tekst als aanhef voor zijn gedenkschriften