Moeders

Politiek, dat was andere koek. Over politiek had ze wel degelijk commentaar, en veel, en hoe! Met doorzicht, dat zeker. Maar niet altijd genuanceerd, nee, want altijd vanuit het standpunt dat mijn vader en later ook ik het bij het rechte eind hadden. Sterker nog, de partij had het bij het rechte eind. Al wat niet CVP was, wantrouwde ze. Wie niet voor haar man of haar dochter stemde, had het verkeerd voor. Dat klinkt niet danig objectief, nee. Mensen die er met beide benen in staan, oordelen vaak milder over tegenstanders dan de mensen die hen omringen. Maar ik zou liegen als ik zei dat het me geen deugd deed.

Miet Smet over haar moeder in De Standaard van 23 juli 2005. Zo herkenbaar.

Wie is echt geïnteresseerd in de ander?

Over haar dode kinderen sprak ze zelden, over de kleinkinderen des te meer. Ze sprak weinig over het verleden, ze had geleerd om erover te zwijgen. Ik denk dat ik daar mijn cynisme van geleerd heb. Wie is echt geïnteresseerd in de ander? Vrienden? Ja, akkoord, maar hoeveel vrienden heb je in je leven? Eén? Twee? Ik heb er maar een. Zelfs al zie ik hem een jaar niet, dan is het toch alsof we elkaar gisteren hebben gezien. Aan zo'n vriend kun je alles kwijt. Voor de rest is niemand echt geïnteresseerd in de ander, tenzij in ware liefde, en in de liefde voor je kinderen. Dat voelde ook moeder. Ze had maar één programma, haar man en haar kinderen. En dat is zo vreselijk, dat ze precies die mensen een voor een verloor.

Pierre Hollevoet in De Standaard van 16-17 juli

Eenzaamheid

Mijn God!’ roep ik
overdag, en u antwoordt niet,
’s nachts, en ik vind geen rust

Psalm 22,3

Gelezen in de dagboeken van Thomas Merton, de Amerikaanse trappist en één van de grote spirituele leiders van de vorige eeuw.

Kwaadsprekerij

Wanneer in een stadsstaat de esprit de médisance domineert verliest de samenleving haar morele kracht.

Jacob Burckhart, historicus. (19e eeuw)